NEW YORK – Mick Jagger heeft zaterdagavond in het Amerikaanse tv-programma Saturday Night Live optredens gedaan met de Foo Fighters en Arcade Fire.

Foto:  Wenn.com

De Rolling Stones-zanger was de gastheer van de laatste aflevering van het seizoen en hield de openingsmonoloog.

Samen met Arcade Fire bracht Jagger het Rolling Stones-nummer The Last Time. Even later deed hij samen met de Foo Fighters een medley van de Stones-klassiekers 19th Nervous Breakdown en It’s Only Rock ‘n Roll (But I Like It).

Begeleid door gitarist Jeff Beck en een band zong Jagger ook nog een zelfgeschreven bluesnummer over de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Kristen Wiig

Het eind van het programma stond in het teken van het vertrek van Kristen Wiig, die sinds 2005 meedeed aan Saturday Night Live. Dankzij haar optredens in het programma kreeg de actrice filmrollen in onder meer Knocked Up en Bridesmaids. Wiig werd uitgeluid met de Stones-songs She’s A Rainbow en Ruby Tuesday, vertolkt door Arcade Fire met Mick Jagger, waarbij onder anderen Steve Martin en Mad Men-acteur Jon Hamm meezongen.

Door: BuzzE  | Bekijk op de kaart

Bron: http://www.nu.nl/muziek/2814614/mick-jagger-treedt-met-foo-fighters.html

Wat hebben Aerosmith, No Doubt, Bryan Adams, Poison, Extreme, Styx en Soul Asylum met elkaar gemeen? Het zijn allen rockacts wiens grootste hit een ballad was. Sinds kort behoort ook Triggerfinger tot dat illustere gezelschap.

Bij al deze artiesten (en bij nog tal van andere vergelijkbare gevallen) speelde eveneens de radio een grote rol. Waar het overige materiaal van veel van deze muzikanten maar op beperkte airplay kon rekenen, werden de ballads van deze rockers plotseling overal gedraaid, met acceptatie bij een breed publiek tot gevolg.

En dan sta je ineens bij een concert van zo’n band, waarvan je dat ene zwijmelnummer zo prachtig vindt. Met hoge verwachtingen zet die artiest, die jouw diepste zielenroerselen perfect wist te verwoorden, zijn eerste nummer in – en voor je het weet vliegen de gierende gitaren en donderende drums je om de oren.

Het Antwerpse rocktrio Triggerfinger wil voorkomen dat liefhebbers van zijn succesvolle akoestische cover van de Lykke Li-hit I Follow Rivers (geïnitieerd door 3FM-dj Giel Beelen) een dergelijke flater slaan wanneer ze een optreden bezoeken. Deze concertregistratie geeft dan ook goed weer waar Triggerfinger live voor staat.

Bravoure

Geen brave, zoetsappige akoestische ballads, maar vieze, vuige en vlugge rock. Precies wat de échte fans van de band gewend zijn dus. De combinatie van gruizige stonerrock en energieke hardrock is weliswaar niet uniek, maar er zijn maar weinig bands die het met zoveel overtuiging en bravoure brengen als dit Vlaamse drietal.

Faders Up 2 – Live In Amsterdam is de opvolger van het in 2007 verschenen livealbum Faders Up, opgenomen in de thuisstad van Triggerfinger. Dit album is samengesteld uit drie uitverkochte concerten in de Melkweg en bevat nummers van alle drie de studioalbums. Het schijfje vat alles wat Triggerfinger behelst samen, met uitzondering van I Follow Rivers.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Bron: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814551/triggerfinger--faders-up-2.html

Wat hebben Aerosmith, No Doubt, Bryan Adams, Poison, Extreme, Styx en Soul Asylum met elkaar gemeen? Het zijn allen rockacts wiens grootste hit een ballad was. Sinds kort behoort ook Triggerfinger tot dat illustere gezelschap.

Bij al deze artiesten (en bij nog tal van andere vergelijkbare gevallen) speelde eveneens de radio een grote rol. Waar het overige materiaal van veel van deze muzikanten maar op beperkte airplay kon rekenen, werden de ballads van deze rockers plotseling overal gedraaid, met acceptatie bij een breed publiek tot gevolg.

En dan sta je ineens bij een concert van zo’n band, waarvan je dat ene zwijmelnummer zo prachtig vindt. Met hoge verwachtingen zet die artiest, die jouw diepste zielenroerselen perfect wist te verwoorden, zijn eerste nummer in – en voor je het weet vliegen de gierende gitaren en donderende drums je om de oren.

Het Antwerpse rocktrio Triggerfinger wil voorkomen dat liefhebbers van zijn succesvolle akoestische cover van de Lykke Li-hit I Follow Rivers (geïnitieerd door 3FM-dj Giel Beelen) een dergelijke flater slaan wanneer ze een optreden bezoeken. Deze concertregistratie geeft dan ook goed weer waar Triggerfinger live voor staat.

Bravoure

Geen brave, zoetsappige akoestische ballads, maar vieze, vuige en vlugge rock. Precies wat de échte fans van de band gewend zijn dus. De combinatie van gruizige stonerrock en energieke hardrock is weliswaar niet uniek, maar er zijn maar weinig bands die het met zoveel overtuiging en bravoure brengen als dit Vlaamse drietal.

Faders Up 2 – Live In Amsterdam is de opvolger van het in 2007 verschenen livealbum Faders Up, opgenomen in de thuisstad van Triggerfinger. Dit album is samengesteld uit drie uitverkochte concerten in de Melkweg en bevat nummers van alle drie de studioalbums. Het schijfje vat alles wat Triggerfinger behelst samen, met uitzondering van I Follow Rivers.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Bron: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814551/triggerfinger--faders-up-2--live-in-amsterdam.html

AMSTERDAM – U2-zanger Bono reageert op de berichtgeving dat hij miljardair zou worden met de beursgang van Facebook. “Die berichten zijn een lachertje”, zegt hij.

Foto:  ANP

Dat laat Bono weten aan nieuwszender MSNBC TV.

Het Britse muziektijdschrift NME berichtte vrijdag dat de frontman van U2 maarliefst 1,2 miljard euro zou opstrijken met de aandelenverkoop van socialmediasite Facebook. Daarmee zou Bono in één klap rijker worden dan ex-Beatle Paul McCartney.

“In tegenstelling tot de berichtgeving, ben ik geen miljardair en ik zal ook niet rijker worden dan welke Beatle dan ook”, zegt Bono er zelf over. Het Amerikaanse blad Billboard liet aan de hand van een berekening al zien dat de wijdverspreide beweringen van NME niet kloppen.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Bron: http://www.nu.nl/muziek/2814548/bono-noemt-berichtgeving-fortuin-lachertje.html

AMSTERDAM – Britney Spears is volgens John Legend geen echte zangeres.

Foto:  NU.nl/Luuk Denekamp

Dat zegt hij tegen E! Online.

Als de zanger op de rode loper van een ABC-feestje wordt gevraagd wat hij er van vindt dat Britney Spears en Demi Lovato onderdeel zijn van de nieuwe editie van X-Factor is Legend weinig onder de indruk.

“Ik heb er niet veel over te zeggen”, zegt Legend. “Het is interessant dat je mensen vraagt anderen te beoordelen op hun zangkunsten als ze zelf niet eens echte zangers zijn.

Legend is zelf jurylid in het ABC-programma Duets. In het programma zingt aanstormend talent samen met grote sterren duetten.

Door: NU.nl

Bron: http://www.nu.nl/muziek/2814492/britney-spears-geen-echte-zangeres.html

Justin K. Broadrick bevindt zich al dertig jaar in de voorhoede van de metal en industrial. Met Godflesh, God, Jesu en vele andere zij- en hoofdprojecten heeft hij meermaals zijn stempel op het muzieklandschap gezet.

Voornaamste factor daarin zijn ongebreidelde interesse in nieuwe muziek. Vanaf de vroege jaren tachtig haalt Broadrick zijn inspiratie uit ongebruikelijke hoeken. Zij het hiphop, drum-‘n’-bass, jazz of dubstep, Broadrick laat zich er door grijpen en grijpt er vervolgens zelf uit wat hij kan gebruiken.

Met JK Flesh is dat niet anders. Het debuut Posthuman begint als een stoffige jazzplaat, maar al snel komen er zware, grommende beats in het plaatje om het geheel de triphop- en industrialkant op te trekken. Luguber en spokend, alsof de Mo’ Wax-catalogus door de postmetalmolen wordt gedraaid.

Broadrick zoekt op Posthuman de industriële duisternis op met behulp van triphop-, drum-‘n’-bass-, hiphop- en dubstepelementen. Grimmige beats in een vol palet aan elektronische en gitaarnoise, alsof je Fuck Buttons vertraagd afdraait, met DJ Krush en Nosaj Thing op de achtergrond.

Apocalyptisch

En dat werkt bezwerend, zeker als daar de schelle apocalyptische grunt doorheen wordt geworpen. Het is echter niet zo dat JK Flesh hier met een totaal nieuw geluid komt. Basis blijft de industrial en metal waar Broadrick op zijn dertiende al mee experimenteerde in Final en groot mee werd in Godflesh.

In zekere zin leunt Broadrick hier zelfs zwaar op de tonen van Godflesh. Een basis die donker, zwaar en herkenbaar is. Maar de wijze waarop hij in Devoured of titeltrack Posthuman speelt met dubstep in zijn apocalyptische noise, toont dat hij nog lang niet klaar is in de voorhoede van metal, industrial, of welk ander willekeurig genre.

Door: NU.nl/Tjeerd van Erve

Bron: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814363/jk-flesh--posthuman.html

AMSTERDAM – Debuutalbum Language van Zulu Winter kent een roerige ontstaansgeschiedenis. De bandleden gingen elkaar geregeld verbaal te lijf. “In een band draait het niet om goede manieren”, aldus gitarist Henry Walton.

Foto:  NU.nl/FaceCulture

“We zitten elkaar behoorlijk op de huid”, legt Watson uit. “Als iemand van ons het niet eens is met wat een ander doet, dan zegt hij dat. Vervolgens hebben we een discussie. Soms bekken we elkaar af, maar we komen er altijd uit. Het is een tijdrovend proces, omdat we vijf behoorlijk koppige individuen zijn.”
 

“Je moet het geduld kunnen opbrengen om de lange, moeilijke route te nemen.” De bandleden van Zulu Winter spelen al sinds jonge leeftijd samen in bandjes. Zo’n achttien maanden geleden besloten de vrienden uit Londen te stoppen met optreden en zich volledig op het maken van een album te storten.

“Natuurlijk hebben we ons afgevraagd of dat wel zo’n verstandige beslissing was, maar meteen toen we aan de plaat begonnen, wisten we dat we iets goeds en eerlijks op het spoor waren”, stelt Zanger/gitarist Will Daunt. “Uiteindelijk heeft het mooi uitgepakt.”

Wat het bandleven zo interessant maakt, zegt Walton, is dat je zo ongelooflijk veel tijd met elkaar doorbrengt. “Het is onvermijdelijk dat het ene individu soms moet inleveren op creatief gebied om de rest van de band tegemoet te komen.”

“Als je aan het creëren bent, mogen persoonlijke gevoelens geen rol spelen. Wat er in de oefenruimte en in de studio gebeurt, heeft niets met onze vriendschap te maken. Zodra we de studio uitlopen, zijn we weer vrienden.”

Gefrustreerd

“Je moet je blijven realiseren dat het allemaal om de muziek draait. Natuurlijk zijn er woordenwisselingen en raak je soms gefrustreerd, maar muziek is een goed middel om negatieve gevoelens de baas te worden.”

Volgens Daunt moet de band onthouden dat de druk op en aandacht voor Zulu Winter niets te maken heeft met de vriendschap tussen hun vijven. “Zodra je te veel aandacht gaan besteden aan wat het publiek en de media over je zeggen, zet je je eigenheid op het spel.”

Zulu Winter staat op 19 augustus op Lowlands, Biddinghuizen.

Door: NU.nl/FaceCulture

Bron: http://www.nu.nl/muziek/2814379/zulu-winter-schakelt-vriendschap.html

Wie het over Abbey Road Studio’s heeft, denkt meteen aan het befaamde werk dat producer George Martin er met The Beatles opnam. Maar als Martin niet met het kwartet uit Liverpool aan het werk was, dan nam hij liedjes op met Cilla Black.

Uiteraard werkte George Martin (inmiddels 86) ook met andere acts in die tijd, maar The Beatles en Cilla waren zijn lievelingetjes. The Beatles vanwege het enorme talent dat met name Paul McCartney en John Lennon als liedjesschrijvers bezaten, Cilla Black vanwege haar imponerende doch aangename stemgeluid.

De omvangrijke cd-box Completely Cilla: 1963-1973 maakt zijn naam volledig waar, met de complete studio-opnames die de zangeres tijdens haar eerste tien jaar bij platenfirma Parlophone maakte met de Beatles-producer. In vijf cd’s wordt Blacks volledige werk in die periode uiteengezet, gerangschikt op opnamedatum.

Het resulteert in maarliefst 139 liedjes die op schitterende wijze de tijdsgeest weerspiegelen. Velen denken bij Britse popmuziek uit de jaren zestig aan bands als The Rolling Stones, Kinks en The Who, maar met negentien Top 40-hits in eigen land was Cilla Black een van de grootste sterren van Britse bodem.

Geliefd

In Nederland liet Cilla Black amper een indruk achter op de hitparades (enkel You’ve Lost That Loving Feeling en Anyone Who Had A Heart waren top 10-hits), maar haar opnames van You’re My World en Alfie zijn nog altijd bekend en geliefd. In het cd-boekje noemt Martin het bovendien spijtig dat Black nooit groot geworden is in de VS.

De liedjes op met name de eerste twee schijfjes geven desondanks een sprankelende weergave van wat de ‘swinging sixties’ inhielden in Londen. Met liedjes van Bob Willis (Blacks in 1999 overleden echtgenoot), Lennon en McCartney, Burt Bacharach en Clive Westlake bereikte Blacks discografie al vroeg zijn artistieke piek.

Ei

Hoewel fraai georkestreerde pop de boventoon voert, laat Cilla Black eveneens horen goed uit de voeten te kunnen met American Songbook-materiaal van gevierde componisten als Cole Porter, Oscar Hammerstein III en Victor Young. Maar het waren met name powerballads (geregeld vertalingen) waarin Black haar ei echt kwijt kon.

Soulliedjes lagen Black en Martin dan weer aanzienlijk minder, getuige krampachtige uitvoeringen van liedjes als (Love Is Like A) Heatwave en Dancing In The Streets, beide van Martha The Vandellas. Blacks manager Brian Epstein wilde hiermee de VS veroveren, maar het is niet heel verwonderlijk dat het hiermee niet gelukt is.

Aanpassen

Deze cd-box laat horen dat het Cilla Black naar mate de jaren zestig vorderden niet meer lukte om zich aan te passen aan het vlug veranderende popklimaat, waardoor ze (net als haar collega’s Dusty Springfield en Sandy Shaw) in de eerste helft van de jaren zeventig geleidelijk aan minder in de hitlijsten zichtbaar was.

Met covers van easy listening-hits van Bread, Simon Garfunkel, Carpenters, Bee Gees en Elton John (overigens prima uitvoeringen) eindigde de samenwerking tussen Black en Martin, een paar jaar na het uiteen vallen van The Beatles. Completely Cilla: 1962-1973 bevat alle hoogtepunten uit haar bijna vijftigjarige carrière.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Bron: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814276/cilla-black--completely-cilla-1963-1973.html

AMSTERDAM – De rechtszaak die George Clinton aanspande tegen de Black Eyed Peas is van de baan. 

Foto:  Wenn.com

De funklegende beschuldigde de band van plagiaat en stapte naar de rechter. De twee partijen hebben echter buiten de rechtszaal een overeenkomst weten te bereiken.

Clinton herkende in remixen van de Black Eyed Peas-hit Shut Up uit 2003 elementen van zijn (Not Just) Knee Deep uit 1979. De 70-jarige funklegende zegt echter nooit toestemming voor gebruik te hebben gegeven aan de band, waar onder anderen rapper Will.i.am en zangeres Fergie deel van uitmaken.

De rechter is maandag op de hoogte gesteld van de overeenkomst en de advocaten van beide partijen zetten momenteel de puntjes op de ‘i’. Hoe diep de Black Eyed Peas in de buidel moeten tasten is onduidelijk.

Door: Novum

Bron: http://www.nu.nl/muziek/2814265/black-eyed-peas-schikken-met-george-clinton.html

Rauwe, ruige en slepende garagerock, opgetrokken uit de klanken van een slechte trip; voormalig Black Lips-gitarist Jack Hines heeft met het tweede album van K-Holes het geluid van donkere steegjes in het holst van de nacht gevonden.

Vies als The Cramps, verontrustend als Made Out Of Babies. Op het naamloze debuut uit 2011 wist de band al te overdonderen met een nachtelijke wandeling langs de kadavers van The Bad Seeds en Siouxsie and The Banshees, met het gore gitaargeluid en diens hysterische zang.
 

Dit aangevuld met het sexy schetteren van de saxofoon over een trage, zware en angstaanjagende soort van doompunk. Op Dismania zetten de New Yorkers deze beknellende lijn op indrukwekkende wijze voort. Venijnig snijdende gitaren in een donkere psychedelische setting.

Afwisselend met vileine vrouwelijke vocalen van Vashti Windish of de bezeten Jack Hines, soms neigend naar een schizofrene versie van Jefferson Airplane, zoals in het sinistere Numb. In de meeste nummers zorgt de saxofoon voor de grove melodielijn. Maar ook die is grimmig, bijtend en vervaarlijk.

Zweet

Geen toon in Dismania is ingehouden, ingetogen of zoet; de plaat zweet angst en misgenoegen. Dat maakt de tien tracks een gitzwarte en ontzenuwende ervaring, zwaar maar heerlijk. K-Holes zoekt geen veilige paden, maar maakt rock-’n’-roll zoals die zo mooi uit balans kan slaan.

En dat op een aloude bekende manier. Zoals ooit ook The Cramps, Birthday Party of Daisy Chainsaw met vergelijkbare middelen wisten te verontrusten, zo boort dit vijftal ook in op de onderbuik om je achter te laten met een onbestemd ongemakkelijk edoch indrukwekkend gevoel.

Door: NU.nl/Tjeerd van Erve

Bron: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814115/k-holes--dismania.html